Sanatçının Yaşam Mücadelesi ve Üretimi

Dünyanın dört bir yanında yaşayan veya artık aramızda olmayan sanatçıların hayatına baktığımızda, renklerin, dokuların ve şeffaf bir tüle örtülmüş mermerlerin ardında; eliyle, zihniyle ve duygusuyla çalışan ve ürettiklerinde ortak bir dil kullanan bir insan görürüz.

Sanat eserinin izleyiiye görünen yüzü çoğu zaman nihai halidir. Oysa o halin arkasında yıllar süren çalışma, tekrar, arayış ve emek vardır. Uzun yıllar çizerek, deneyerek ve çalışarak tekniğimizi geliştiririz. Ama çalışmamızı gerçekten bize ait yapan yalnızca teknik değildir. Zamanla her birimiz kendi dilimizi kurarız.

Bence bu dili var eden şey yalnızca bilgi ya da ustalık değil; aynı zamanda eksiklik, yoksunluk, hata, yanlış ve yokluktur. Yaratıcı süreç çoğu zaman kusursuz koşullarda değil, tam tersine kısıtlar içinde şekillenir. İnsan, sahip oldukları kadar sahip olamadıklarıyla da üretir.

Bu yüzden bir sanatçının dili oluşurken yalnızca teknik yeterliliği değil; kişiliği, yaşam koşulları, iç direnci, arzusu ve karşılaştığı engeller de o dilin parçası olur. Hatalar, eksikler ve mahrumiyetler bazen imzanın en görünmeyen ama en belirleyici tarafını oluşturur.

Sanatçının ürettiği şey tam da burada özgünleşir. Karşımızdaki işe baktığımızda, bazen açıklayamasak bile içimizden “Evet, bu onun işi” deriz. Çünkü o çizgide, o renkte, o boşlukta, o ritimde; sanatçının sadece bilgisi değil, hayatı da vardır.

Tıpkı bir müzisyenin kendi bestesini kurması gibi, sanatçı da kendi sessiz müziğini çizgilerle, renklerle ve boşluklarla besteler.